Ayrılık Ayracı

Bütün ayraçları kaldırdın ama unuttuğun,
Bir şey vardı yine de, çiçekleri sulamadın.
Gökyüzü sarardı o zaman bulutlar kirlendi,
Ve ne kadar az konuşur olduk günboyu.
Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor,
Tam da susuşların birbirine eklendiği yerde.

Ezberlenecek hiçbir şey yok bu dünyada,
Kirletilmemiş bir bulut bile yok artık.
Böyle diyorsun her yolculuğa çıkışımda,
Yaşadığın kent de sana benziyor gitgide.
Ne zaman dönmeyi düşünsem yangın çıkıyor,
Ya da erteletiyorum biletimi son anda.

Uzun bir sessizlik oluyorsun dağlara baksam,
Karşılıksız mektuplar kadar burkuluyor kalbin.
Yazdığım şiirler de canımı sıkıyor artık,
Fotoğraflarımı yırtıp atıyorum tek tek.
Ve ben bütün yapraklarımı döküyorken şimdi,
Eylül diyorsun, tam da orda başlıyor ayrılık.

Üşüyünce ağlıyorsun yalnızım dememek için,
Uçaklar gemiler trenler çiziyorsun duvarlara.
Kendine bir deniz bul artık bir de rüzgâr,
Parçalanacağın bir uçurum bul bu dünyada.
Tek tutkun o kenti bırakıp gelmek olmalı,
Ve gelirken havaya uçurmak bindiğin otobüsü.

Birden ayrımsadık ki ayrılık orda başlıyor,
Tam da çiçeklerin sulanmadığı yerde.
Konuşacak bir şeyler bulamıyorsak günboyu,
Derim ki ayrılık gündemdedir ne yapılsa.
Ve sen bütün ayraçları kaldırdığını sanmıştın,
Ama unutmuşsun yine de ayrılık ayracını.

Yazarı: Ahmet Telli