Gidersen Yıkılır Bu Kent

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da gider,
Bir nehir gibi susarım yüzünün deltasında.
Yanlış adreslerdeydik, kimliksizdik belki,
Sarışın bir şaşkınlık olurdu bütün ışıklar.
Biz mi yalnızdık, durmadan yağmur yağardı,
Üşür müydük, nar çiçekleri ürperirken.

Gidersen kim sular fesleğenleri,
Kuşlar nereye sığınır akşam olunca.

Sessizliği dinliyorum şimdi ve soluğunu,
Sustuğun yerde birşeyler kırılıyor.
Bekleyiş diyorum caddelere, dalıp gidiyorsun,
Adını yazıyorum bütün otobüs duraklarına.
Öpüştüğümüz her yer adınla anılıyor,
Bir de seni ekliyorum susuşlarıma.

Selamsız, saygısız yürüyelim sokakları,
Belki bizimle ışıklanır bütün varoşlar.
Geriye mapushaneler kalır, paslı soğuklar,
Adını bilmediğimiz dostlar kalır yalnız.
Yüreğimize alırız onları, ısıtırız,
Gardiyan olmayız kendi ömrümüze her akşam.

Gidersen kar yağar avuçlarıma, üşürsün,
Bir ceylan sessizliği olur burda aşklar.

Fiyakalı ışıklar yanıyor reklam panolarında,
Durmadan çoğalıyor faili meçhul cinayetler.
Ve ölü kuşlar satılıyor bütün çiçekçilerde,
Menekşeler, nergisler yerine kuş ölüleri.
Bir su sesi, bir fesleğen kokusu,
Şimdi uzak yangınları anımsatıyor genç ölülere artık.

Bulvar kahvelerinde arabesk bir duman,
Sis ve intihar çöküyor bütün birahanelere.
Bu kentin künyesi bellidir artık ve susuşun,
İsyan olur milyon kere, hiç bilmez miyim.
Sokul yanıma sen, ellerin sımsıcak kalsın,
Devriyeler basıyor karartılmış evleri yine.

Gidersen yıkılır bu kent, kuşlar da ölür,
Bir tufan olurum sustuğun her yerde..

Yazarı: Ahmet Telli