Kalbim Unut Bu Şiiri

Uğuldayan ve hep uğuldayan,
Bir orman kadar üşüyorum şimdi.
Yanlış rüzgârlar esiyor dallarımda,
Yanlış ve zehirli çiçekler açıyor,
Kanımda kocaman gözleriyle bir çığlık..

Su ve ses kadar beklediğim,
Ne kaldı geride, bilmiyorum.
Uzanıp uyumak istiyorum gölgeme,
Ve sarınmak o kocaman gözlerin,
Uğuldayan rüzgârlarına..

Bir acıyı yaşarım ve zehrinden,
Çiçekler üretirim kömür karası.
Uçurum kadar bir yalnızlık,
Yaratırım kendime, atlarım,
Anısı yoktur küçük rüzgârların..

Yapraklarım yok artık kuşlarım yok,
Büsbütün viran oldu dağlarım.
Ezberimdeki türküler de savrulup gitti,
Ömrümün karşılığı kalmadı sesimde,
Sesimde yalnız ormanların gümbürtüsü..

Yanlış, daha baştan yanlış,
Bir şiirdi bu, biliyorum.
Ve belki ömrümüzün yakın geçmişi,
Bu kadar doğruydu ancak, kimbilir;
Kalbim unut bu şiiri…

Yazarı: Ahmet Telli