Unutamamak
Sen bilemezsin, paslı hançerdir yalnızlık,
Gelir, en can alacak yerimden vurur.
Sen bilemezsin, gecenin en uzak bir saatinde,
Bir böcek nasıl girer beynime, kımıldar durur?
Sen bilemezsin, çaresizlik nasıl boğar insanı?
Ya$amak bir yerde nasıl çekilmez olur?
Tutunacak bir dal aramaktan, ko$maktan, özlemekten,
El yorulur, ayak yorulur, yürek yorulur.
Sen bilemezsin bu türlüsünü ölümün.
Bilemezsin, bir tek kibritin cılız aleviyle,
Benzine bulanmı$ bir insan nasıl tutu$ur?
Bu belki sevmektir bir yerde, belki unutamamak,
Bu, ki$inin kendi içinde eriyip, yok olmasıdır.
Bilmesen de anlamaya çalış biraz, ne olur.
Yazarı: Ümit Yaşar Oğuzcan
Gittin.. Giderken ardında koskaca bir şehir ve beni bıraktın. Ardına bile bakmadan gittin.. Yinede özledim seni, Hasret çektim..nefes alamadım sensiz..
Sevdim seni çok sevdim. Gidişini kabullenemedim, yalpaladım.. Sensiz kalmayı da öğrendim zamanla.. Zor oldu sensiz olmak zaman yatıştırdı beni..
Giderken ardında bıraktığın koskoca bir enkazdı geriye kalan.. Yeniden inşa edilmek için bekledim.. Sağlam bir şekilde yapan olmadığı gibi gelen daha da vurdu..daha da yıktı yüreğimi.. Bu yanlızlığa da alıştım. Tek başıma nefes almayı öğrendim..
İyi bir tecrübe edindiğiniz için sevindim. Umarım tekrar ve bile bile birilerine güvenmezsiniz. Her insan acıyı tadacaktır, tatmı$ olduğunuz acı unutulmaz bile olsa; bir öncekinden daha mantıklı davranacağınıza eminim.