GeçmiÅŸ arkamda kaldı gelecekse önümde; ben her iki adımda bir arkama dönüp bakıyorum. Seni görebilmek için, hatalarım için. Hata ne olursa olsun bir kez affedilmeye deÄŸer. Bir zamanlar güneÅŸim vardı doÄŸuyordu benim için, sen yanımdaydın çünkü. Åžuan ne güneÅŸim kaldı doÄŸacak ne de yanımda olup da batacak gün batımımız. YokluÄŸun hissedilmeyecek gibi deÄŸil. Aynalara her baktığımda kendimi görmek yerine seni görüyorum, seni özlüyorum çekip gittiÄŸin günden beri… Beni yapayalnız sensiz bıraktın. Bunu neden yaptın? Hani birbirimiz için yaratılmıştık? AÅŸkımıza ne oldu? Hem de gerçek olan aÅŸkımıza? Demek hepsi sen gibi yalanmış! Aslında çok yazık… ama; ben yine de yazık bile diyemiyorum. Çünkü hala kalbimde bir yere sahipsin, hala içimde seni bir prenses gibi saklıyorum, seni hala besliyorum. Bazen buralardan kaçmak istiyorum. Anılardan, yaÅŸanmışlıklardan ve senden! Ama içimdeki senden bir türlü kaçamıyorum! Git gide yoruluyorum, tıkandım artık yapacak hiç birÅŸeyim yok. Çaresizce seni bekliyorum… Gel artık bir tanem bırak geçmiÅŸ geçmiÅŸte kalsın. Unut gitsin tatsızlıkları. Seni sevmek tıpkı yaÄŸmurda sırılsıklam yürümek gibi. Islanan toprağın kokusunu içine çekmek gibi. Ben ÅŸuan yaÄŸmurun altındayım bir tanem! Var mısın sen de bu yaÄŸmurda ıslanmaya?…..

Yazarı: Caner Tezer ELDEMİR